به نام خدا

پارسال زمستون (86) بعد از 30 سال (به گفته ی ریش سفیدا) برف تقریبا سنگی توی ولایتم (طبس گلشن) بارید و مردم کلی ذوق کردن + خودم . نیست که اینجا همش آفتاب مستقیم روی کلته (انگار زیر ذره بین باشی) با دیدن کمی بارون یا برف کلی شاد میشی.

خلاصه ، دلم برات بگه که : ما که خبر نداشتیم این درختای زبون بسته تحمل وزن و سرمای برف رو ندارن!! واسه همین گذاشتیم این برفای قشنگ روشون بمونن! . بعد از گذشت یک روز که هوا کمی گرمتر شد و برفا آب شدن کم کم دیدیم رنگ این برگا و تنه های درختای همیشه سرسبز ولایتمون داره تغییر میکنه!

مدتی که کذشت تازه فهمیدیم چه اشتباه بزرگی مرتکب شدیم (کاش برفا رو تکونده بودیم) . تنه ی درختای نارنج که همیشه نزدیکای عید شکوفه میداد و بوی بهار نارنج توی شهر میپیچید و مردم همین ولایت و ولایتای اطراف کلی روحیه میگرفتن ، ترک خورده بود و همه ی برگا و شاخه ها خشک شده بودن.

به جای بوی بهار نارنج توی شهر بوی پنیر پوسیده ی درختای خرما به مشام میرسید.

حالا که یک سال از اون برف میگزره هنوزم بوی بهار نارنجی فکر نکنم مث سالای قبل به مشام برسه.ولی مردم دست به کار شدن و با کاشت و پرورش مجدد نهال این درخت همیشه سبز میخوان دوباره شادابی و بوی خوش بهار نارنج رو به شهر برگردونن.

عکس : نهال کاری محمود هرمزی،طبس،انتهای خیابان شهید بهشتی جنوبی

از این که وقتتون رو گرفتم منو ببخشید.